Измерете колку брзо вашиот мозок реагира на визуелен сигнал.
Кога на екранот блесне зелено, се чини дека вашата реакција е моментална. Во стварноста во тие делови од секундата се одвива долг синџир настани: светлината паѓа врз мрежницата, се претвора во нервни импулси, тие минуваат низ видниот нерв до потилната кора, оттаму сигналот оди до подрачјата што носат одлуки, и дури потоа до моторната кора што управува со прстот.
Секоја алка од тој синџир додава свои милисекунди. Токму затоа просечното време на проста визуелна реакција кај возрасните изнесува околу 250 милисекунди, додека реакцијата на звук е забележливо побрза — околу 170 милисекунди, зашто слушниот пат е пократок.
Дури и во рамките на еден тест вашите рунди ќе се разликуваат за десетици милисекунди. Тоа не е грешка во мерењето, туку вистинско својство на нервниот систем: нивото на вниманието непрестано се менува со микробранови. Затоа тестот има пет рунди, а не една — усреднувањето ги отстранува случајните скокови.
Брзината на реакција достигнува врв приближно меѓу деветнаесеттата и дваесет и четвртата година и потоа бавно опаѓа — оквирно два до три отсто по деценија. Недостатокот сон ја погодува реакцијата посилно отколку што повеќето луѓе претпоставуваат: една ноќ без сон ја забавува приближно колку и умерена доза алкохол. Кофеинот дава мал, но мерлив добиток.
Професионалните играчи на пинг-понг, мачувалците и киберспортистите редовно постигнуваат резултати во распон 180–220 милисекунди. Дел од таа предност е вродена, но значителен удел доаѓа од тренингот: искусниот спортист не реагира толку побрзо колку што порано предвидува што ќе се случи.
Вашиот резултат содржи и доцнење на опремата. Честотата на освежување на екранот додава меѓу осум и шеснаесет милисекунди, USB тастатурата уште неколку, безжичниот глушец нешто повеќе. Тоа значи дека вистинската биолошка реакција е малку побрза од прикажаниот број, но за споредба меѓу луѓе тоа не е важно сè додека сите се мерат еднакво.